|
[13 Jul 2006|01:49pm] |
hahaha
|
|
|
[12 Dec 2005|11:12am] |
Ookal heb ik een vreselijke writersblock betreffende hoogwaardige livejournal stukjes, wees niet bezorgd ik ben nog steeds in leven. Als een brave burger vertrek ik elke ochtend in de trein naar Rotterdam om daar mijn stage te volbrengen.
De uren gaan snel wanneer er een bepaalde routine is, blijkbaar is het de tijd om routine te krijgen. Ik ben immers al twintig.
Ze wist het goed te zeggen, het meisje met een doel. Zij wist precies wat ze wilde. Ik niet. Is het erg om twintig te zijn en nog steeds niet te weten wat je nou eigenlijk in hemelsnaam aan het uitvoeren bent? Ik doe mijn ding en koop mijn eten en soms moet ik zelfs lachen om mn eigen burgerlijkheid en om het dat ik behoefte heb om een hondje te kopen.
Een klein hondje helemaal voor mezelf, de nesteldrang slaat toe. Dat krijg je als je twintig bent.
Kijk eens aan heb ik toch weer een livejournalwaardig stukje geschreven, ik ben nog steeds goed in zeiken blijkbaar.
( I'm alive )
|
|
| crisis. |
[17 Nov 2005|05:12pm] |
Spiegeltje spiegeltje aan de wand,
Wat is er in godsnaam met me aan de hand?
Hoe is het mogelijk om jezelf zo slecht te kennen en hoe kan het dat anderen zo'n ontzettend ander beeld van jou kunnen hebben, terwijl jij jezelf toch het langste en het beste kent. Of hebben de jaren er niets mee te maken?
Het schijnt normaal te zijn. Vele mensen die de nobele leeftijd van 20+ bereiken stellen zichzelf dezelde vragen als ik nu doen.
Wie ben ik eigenlijk? Waar houd ik van? Wat wil ik bereiken? Wat doe ik hier in godsnaam???
Als je dacht dat het leven na de pubertijd makkelijker werd, dan zul je flink op je neus kijken. Waar ik me eerst druk maakte over het feit dat mn borsten niet meer groeiden en dat mn neus op de verkeerde plek zit, merk ik nu dat dat nog wel de minst erge problemen zijn die je kunt verzinnen. Nu maak ik me druk om wat ik wil met mn leven. Wil ik doorgaan met mn studie, wil ik nog op mn studentenkamertje wonen, wil ik ooit een relatie of zal ik altijd alleen blijven.
Was ik maar een puber die zich druk maakte over de clearasil die op is, die zich druk maakt over het feit dat je geen drank mag onder de 18, die zich druk maakt over de eerste keer sex. Het leven was ooit zo simpel.
Maar elke crisis kom je toch weer te boven, ook deze kwart-life crisis. Op naar de 50, op naar de overgang.
|
|
| Meisje Grijns |
[16 Sep 2005|04:01pm] |
Ooit was er eens een mooi klein meisje. Ze had lieve ouders en woonde in een normaal huis in een normale buurt in een zeer normale stad. Het meisje had zoals je al kunt merken een heel “normaal” leventje. Maar wanneer je beter naar de situatieschets kijkt, zie je dat het meisje allesbehalve normaal was. Er was iets heel vreemd met het meisje aan de hand, het meisje kon niet lachen.
Niemand had het meisje ooit met een glimlach op haar gezicht gezien. Haar gezicht kon het gewoon niet opbrengen om een grijns te produceren. Alle mensen in de normale stad vonden het meisje dan ook maar vreemd en wilden het liefst niets met haar te maken hebben. Ze dachten: Een meisje met zo’n zuur gezicht zal vast een vervelend gezelschap zijn en als gevolg van deze conclusie had het meisje dan ook geen vrienden en was ze altijd alleen.
Eigenlijk maakte dit haar vrij weinig uit, ze had inmiddels haar buik vol van alle opmerkingen zoals: Wat kijk je boos! en Lach eens! Het meisje kon al deze grappenmakers wel schieten, door alle pesterijen was haar motivatie om te lachen al helemaal als sneeuw voor de zon verdwenen en keek ze zelfs nog bozer dan normaal.
De arme ouders van het meisje maakten zich zorgen, ze dachten dat hun dochter nooit iets zou kunnen bereiken in het leven als ze nooit een lachje zou kunnen opbrengen. Gelukkig had haar vader vele goede contacten en zo wist hij voor zijn immer zuurkijkende dochter een baantje bij de lokale slager te regelen.
Het meisje was blij met haar baantje, tussen alle worsten en hamlappen voelde ze zich best op haar gemak, men zei zelfs dat ze het beste slagersmeisje was in de wijde omgeving. Alsof ze ervoor geboren was slachtte ze menig koe, schaap en varken en met een chirurgische precisie sneed ze de dierlijke kadavers in fijne reepjes
Maar ook al had ze het erg naar haar zin bij de slager, lachen deed het meisje nog steeds niet.
Op een goede dag kwam er een oud vrouwtje de slagerij inlopen.
” Goedemorgen liefje” zei het oude kromme vrouwtje met haar krakerige stem, en ze wrong haar knokige handjes in elkaar. “ Ik wil graag een rookworst, liefje”.
Gehoorzaam begon het meisje een worst voor het oude rimpelige vrouwtje in te pakken, met haar strakke boze gezicht wikkelde ze het vette stuk vlees in een papiertje.
“Kan er geen lachje vanaf liefje? Heb je zo’n hekel aan de wereld?” vroeg het vrouwtje ineens een stuk feller aan het meisje. In haar ogen leek een soort boosaardigheid te fonkelen.
” Ik lach nooit mevrouw” beantwoorde het meisje geïrriteerd. Alle vragen over haar afwezige glimlach begonnen haar inmiddels echt de neus uit te komen.
” Lach je zelfs niet eens naar een oud dametje” zei het oude vrouwtje en op haar gezicht verscheen nu een kwaadaardige grijns.
Nu werd het meisje kwaad “Nee mevrouw, ik lach zelfs niet voor zo’n vervelende oude tang als u!”
De grijns van het oude vrouwtje verdwijn om vervolgens plaats te maken voor een zinderende woede.
” Dat zal je berouwen meisje, jij leert je lesje nog wel, let op mijn woorden!” met deze laatste woorden verscheen er een oogverblindende flits in de slagerij en was het vrouwtje plotseling verdwenen.
Het meisje keek verbaasd rond, waar was dat oude wijf nou? Hoe kon ze nou ineens verdwijnen? Het meisje was echter niet dom en besefte dat er iets ernstigs aan de hand was. Het oude vrouwtje was vast een verveelde gepensioneerde heks die erop uit was onschuldige meisjes te pesten. Opeens voelde ze iets veranderen in haar gezicht. Langzaam krulden haar mondhoeken omhoog en werd haar gebit ontbloot totdat het meisje een glimlach van oor tot oor op haar gezicht had. Verschrikt keek ze in de spiegel en wat ze zag was een grotere horrorscène dan alle hellraiser films op een rijtje. Het meisje lachte! Het was niet zomaar een lach. Het was het soort lach dat in de categorie Tellsell homeshopping reclames valt. Het soort lach dat geassocieerd wordt met domme blondjes en missverkiezingen. Het soort lach wat je alleen verwacht bij de naam Barbie en Ken. Het soort lach waar ieder mens nachtmerries van krijgt. Het meisje stond aan de grond genageld. Achter haar ogen begonnen de tranen al omhoog te borrelen maar haar lach bleef als versteend schilderij op haar gezicht staan. Van binnen was het meisje wanhopig in tranen maar van buiten zag ze er nog steeds uit als de nieuwe miss Amerika.
Zelfs na alle pogingen die het meisje waagde om haar lach te laten verdwijnen, bleef de grijns haar elke keer als ze in de spiegel keek aanstaren. Ze probeerde haar lach met haar handen weg te slaan, ze probeerde botox in haar lippen te spuiten en haar mond te verdoven met ijsklontjes. Ze probeerde zelfs haar lippen aan elkaar vast te nieten, maar elke poging eindigde in een groot fiasco. Haar grijns bleef en leek niet van plan te zijn snel weg te gaan. Elke dag stond ze met haar oogverblindende nepgrijns in de slagerij en elke avond ging ze huilend naar bed met kramp in haar kaken.
Het nieuws over het meisjes’ nieuwe grijns deed snel de ronde in het kleine stadje. Bijna niemand kon geloven dat het eerst zo boos kijkende meisje tegenwoordig niets anders deed dan grijnzen. De slagerij draaide dan ook een geweldige omzet doordat iedereen uit de stad het fenomeen met eigen ogen wilde aanschouwen. Meisje Grijns (zoals men haar inmiddels noemde) was door haar onfortuinlijke lot, de kermisattractie van de stad geworden. Ondanks dit alles bleef ze hard doorwerken in de slagerij. Tot op een dag het oude vrouwtje weer ten tonele verscheen.
“alstublieft mevrouw, het spijt me zo, wat moet ik doen om van deze afschuwelijke grijns af te komen?” smeekte het meisje.
”Ik heb je betoverd met de eeuwige grijnsspreuk omdat je niet eens voor mij kon lachen” antwoordde het oude vrouwtje. “Ik kan je ervan af helpen, maar ik heb een aantal voorwaarden”
”vertel het me alstublieft” zei het meisje wanhopig tegen het vrouwtje.
“Ten eerste wil ik de rest van mijn leven gratis worst en als tweede zal de betovering verbroken worden wanneer jij ten huwelijk wordt gevraagd door een echte prins”
Wat een belachelijke eisen, dacht het meisje, maar na al die ellemde en vernedering was ze haar grijns zo zat dat ze er echt alles ervoor over had om hem te doen verdwijnen. Ze beloofde het vrouwtje te doen wat er van haar verwacht werd, sindsdien kwam het kromme oude vrouwtje elke dag een gratis rookworst halen. De tweede opdracht bleek lastiger dan het in eerste instantie leek. Want welke prins wordt er nou verliefd op een boos meisje die de hele godganse dag met een barbieachtige neplach rondloopt.
De jaren verstreken en nog steeds liep het meisje rond met haar eeuwige grijns, een prins had ze echter nog niet gevonden. Ze had al verschillende adellijke types naar haar slagerij weten te lokken met de geur van verse ham, maar geen van allen hadden ze om haar hand gevraagd. Tot er op een dag een jongeman binnenkwam. Het grijnsmeisje wist meteen dat ze hem moest hebben omdat deze jongen net zo’n schaapachtige grijns op zijn smoelwerk had als zij. Over schaapachtig gesproken, de prins in kwestie had wel wat weg van deze viervoeter. Met zijn krullende haar en schaapachtige blik in zijn ogen werd hij meteen smoorverliefd op het meisje. Ze besloot na al die jaren de stoute schoenen aan te trekken en de prins zelf ten huwelijk te vragen, misschien zou de betovering dan eindelijk verbroken worden. Tot haar grote verbazing antwoordde hij lachend: JA ik wil!
Nog geen dag later stapten het grijnsmeisje en de schaapachtige prins in het huwelijksbootje en toen ze bij de huwelijksceremonie het jawoord uitwisselden voelde ze dat haar mondhoeken zich ontspanden, haar lippen naar beneden zakten en haar eeuwige lach verdween. Tussen het publiek dat zich in de kerk had verzameld zag het meisje het oude vrouwtje naar haar knipogen en ze besefte dat de betovering eindelijk was verbroken. Een grote last viel van haar schouders en voor het eerst in haar leven voelde ze zich echt bevrijd. Haar schaapachtige echtgenoot keek haar met zwijmelige verliefde ogen aan en zei: “Ik hou van je”
”Jaja het zal wel” antwoordde het meisje en haar harde gelaatstrekken keerden weer terug in haar gezicht.
Na de huwelijksnacht heeft niemand meer iets van de prins vernomen, men vermoedt dat hij voor losgeld is ontvoerd of is weggelopen nadat het meisje haar lach weer kwijt was. Wat wel duidelijk was, is dat hij zonder enig spoor is verdwenen en niemand heeft hem ooit nog teruggezien.
Het meisje stond zoals gewoonlijk weer elke dag vlees te verkopen in de slagerij, toen het oude vrouwtje weer binnenkwam.
” Wat spijtig om te horen dat je man nu al is verdwenen” zei het oude vrouwtje maar uit haar blik bleek niets van medelijden.
“Dankuwel voor uw medeleven” antwoordde het meisje.
“U komt weer voor uw gratis worst neem ik aan” vroeg ze.
“Dat heb je goed geraden liefje, wat heb je vandaag in de aanbieding voor me?”
“Vandaag heb ik een prinsheerlijke schapenworst mevrouw, van adellijke komaf en vers geslacht” zei het meisje opgewekt.
”Dat klinkt heerlijk liefje, doe mij maar een flink stuk” zei het oude vrouwtje met haar krakerige stem.
Gehoorzaam begon het meisje de glimmende worst in een papiertje te wikkelen.
” alstublieft mevrouw, geniet ervan” zei het meisje. Op haar gezicht lag een manische grijns en voor het eerst in haar leven lachte het meisje echt.
Ilses sprookje
Copyright Myrthe van Beest 16-09-2005
|
|
| de dode hoek |
[15 Sep 2005|11:20am] |
Leiden is het walhalla van de dode hoeken. Geregeld bots ik met mijn fiets op een voetganger die ik door een zeer onoverzichtelijk steegje en een onfortuinlijke lichtval niet zag aankomen. Ook bij mijn school bevindt zich een verradelijke tunnel waar het bijna onmogelijk is om je tegenliggers aan te zien komen. Dit heeft ook al voor de nodige frontale aanrijdingen gezorgd. En als laatste is er het dodelijke steegje achter mijn ouderlijk huis.
Achter ons huis ligt een lief klein burgerlijk pleintje met daarop een speeltuintje waar het altijd krioelt van de kindertjes, hondjes, poesjes en bezorgde ouders. Om bij dit pleintje te komen, en zo ook bij onze achtertuin die grenst aan dit pleintje, zul je door het dodemans poortje moeten. Dit is een een linke buiseness aangezien je van de ene kant niet kunt zien wie het poortje uitkomt en van de andere kant niet kunt zien wie het poortje inkomt. Je weet dus nooit wat je zult aanrijden als je het poortje in of uit gaat.
Met kloppend hart rijd ik dan ook elke keer weer het poortje in. Met ingehouden adem hoop ik erop dat er vandaag niemand als een kip zonder kop om de hoek van het poortje gerend komt. In mijn hoofd spelen de doom scenario's zich al af. Wat zal het vandaag zijn? Een oud omaatje, een kind op een skelter of een nietsvermoedende dikke huiskat. Horror beelden van gespleten kinderkopjes en rondspattend bloed flitsen door mijn gedachten,
Maar gelukkig is het vandaag alleen maar een boze moeder die mij op mijn roekeloosheid wijst. Boos verwijt ze me dat ik als een debiel de hoek om sjees en dat ik wel blij mag zijn dat er geen klein kind de hoek om kwam in plaats van haar. Terwijl de boze huisvrouw scheldt en tiert begint het me te dagen, misschien heeft ze gelijk?
Misschien ligt het ook wel aan mij, misschien wil ik ook wel te snel naar huis, waardoor ik het poortje onbedoeld tot gevarenzone heb gebombardeerd. Misschien dat alle botsingen die tot nu toe in het dodemanspoortje plaatsvonden, door mijn onkunde in het gevaarloos fietsen zijn ontstaan.
Daarom heb ik mijn dodemanspoortjespolicy aangepast. Vanafnu ga ik zeer luidruchtig de bocht om, schreeuwend, bellend en luid zingend trotseer ik dapper het gevaar van het poortje. En als ze me nu niet horen aankomen, hebben ze lekker pech.
|
|
| flits |
[08 Sep 2005|06:22pm] |
Strontziek worden ze van me, mijn 2 honden en katten hebben het zwaar deze dagen. Sinds gisteren loop ik constant met mijn nieuwste aanwinst (nikon D70s) achter ze aan, en zodra ze even een dutje willen doen sta ik met een toeter van een lens in hun smoeltjes te klikken.
Van je baasje moet je het hebben, zullen ze wel denken. Maar wanneer het baasje enthousiast is, is er gewoon geen houden meer aan. Zelfs voor een hardwerkend huisdier is de rust ver te zoeken. Gelukkig is de beestenboel snel tevreden. Met een kluif, bal of vlinder aan een stokje krijg ik het voor elkaar om ze zo verleidelijk mogelijk in de camera te laten kijken.
Ja het baasje is blij met haar nieuwe camera, maar afgelopen vrijdag was dat wel even anders. Zwaar teleurgesteld bekeek ik de eerste kiekjes die ik had gemaakt. Bijna allemaal waren ze onscherp. Ook de kleuren leken nergens op en de foto's haalden het qua kwaliteit niet eens bij mijn oude canon a95.
Lag het soms aan mij? was ik dan zo'n ontzettende n00b dat ik niet eens vanaf een statief op de automatische modus een scherp kiekje van beakje kon maken? Ik begon al ernstig aan mezelf te twijfelen, maar besloot toch om de camera terug te brengen. Wat een drama, wat een fiasco!
Gelukkig doet mijn nog nieuwere exemplaar het perfect. En mijn beestjes kunnen hun borst natmaken. It's picture time!
foto 1 - Chill
foto 2 - ozzy
foto 3 - Beaker
|
|
| haat en nijd |
[08 Sep 2005|06:21pm] |
Ik haat mensen die gillen en mensen die schreeuwen, ik haat mensen die zonder hand voor hun mond voluit geeuwen.
Ik haat mensen die vloeken en mensen die schelden, ik heb een hekel aan mensen die nooit wat hebben te melden.
Ik haat mensen die roken en mensen die stoken, ik haat mensen die bang zijn voor films met spoken.
Ik haat mensen die zeuren en mensen die uit hun bek meuren, ik haat mensen die half grijs zijn maar weigeren hun haar te kleuren.
Ik haat mensen die knorren en mensen die snurken, ik haat mensen die te lang aan hun milkshake blijven lurken.
Ik haat mensen die verzwijgen en mensen die liegen, ik heb een hekel aan mensen die anderen bedriegen.
Ik haat onaardige mensen die nooit complimentjes geven, maar ook mensen die te lief zijn en slijmen bij het leven.
Ik haat kleffe mensen, die vind ik zo naar, vreselijk is het als ze gaan lebberen in het openbaar.
Ik haat mannen die stoer doen en die opscheppen over de lengte van hun pik, met een schuin oog kijk ik naar meisjes die knapper zijn dan ik.
Ik haat onverzorgde kerels, met etensresten in hun sik
Ik haat die dunne grietjes die roepen: Ik ben zo dik!!
Ik haat nare jochies die opscheppen over sex enzo, maar die zich 's avonds zielig rukken op een poster van J-lo
Ik haat ongeïnteresseerde mensen, en vrienden die je zomaar vergeten. Ik haat stoere jongens die op hun 20e al 10 meisjes hebben versleten.
Ik haat huilende kinderen in een enorme supermarktketen, ik heb een hekel aan mensen die het altijd beter weten.
Ik haat breezersletjes en tis maar even dat je het weet, niets is er erger dan mensen die stinken naar oud zweet.
Maar de grootste hekel heb ik, en nu even zonder gein, aan al die stomme mensen die zo haatdragend zijn.
|
|
| zuinigheid met vlijt |
[29 Aug 2005|08:04pm] |
Wie nu bewaard heeft iets voor later. Zo spaarde mijn moeder al sinds mijn geboorte voor m'n trouwjurk en zet ze nog elke maand geld opzij zodat ik later een mooi rijtjeshuis kan kopen. Veel mensen leven nu heel zuinig om later flink te genieten. Bij mij gaat deze filosofie er echter niet in.
Wat heb je nou aan sparen, je leeft toch nu, dus waarom zou je niet nu al je geld uitgeven? Jarenlang is dit mijn motto geweest en mijn spaarrekening is nooit verder gekomen dan een schamele honderd euro.
Wanneer ik iets duurs wilde aanschaffen wachtte ik gewoon totdat mn salaris en stufie binnen was om het vervolgens gelijk weer met bakken over de balk te smijten, waardoor ik de rest van de maand genoodzaakt was om eten bij mn ouderlijk huis te bedelen.
Ja er zit een flink gat in mijn hand, zeg maar gerust een krater. Dit is altijd al zo geweest en met geld omgaan zal altijd moeilijk voor me zijn. Ik wordt niet voor niets prinses prullaria genoemd. Mijn kamer puilt uit met impulsaankopen waar ik uiteindelijk toch eigenlijk niets aan heb. Zonde van het geld en tevens ook erg zonde van de ruimte.
Momenteel ben ik echter bezig met de grootste spaaractie uit m'n leven. Ik spaar voor een digitale spiegelreflex camera en die krengen kosten nogal een hoop centjes. Zeker voor de begrippen van een "arme" studente.
Als ik genoeg discipline zou hebben, had ik die camera allang gehad.
Zo kocht ik een maand geleden nog schoenen van 130 euro. Ergens in mijn hoofd hoorde ik een stemmetje "en je camera dan?"
Maar dat stemmetje wist ik al heel snel de mond te snoeren met het argument dat de schoenen toch wel heel geil stonden.
Opgetogen liep ik met mn schoenen naar huis en maakte er een foto van met mn oude camera, die werkte immers ook nog prima. Zo wist ik het allemaal weer voor mezelf goed te praten.
Inmiddels staan de nieuwe schoenen nog steeds ongedragen op mn kamer (want ze lopen toch eigenlijk helemaal niet lekker) en sta ik nog steeds elke week kwijlend voor de electronicawinkel naar die mooie Nikon D70s te kijken.
Maar nu is het eindelijk zover, ik heb het voor elkaar gekregen om genoeg geld bijelkaar te sprokkelen en deze week hoop ik hem dan eindelijk aan te schaffen. Dat ik de rest van de maand bij mn moeder om eten moet bedelen moet ze maar even voor lief nemen. Ik maak wel een mooie foto voor haar als bedankje.
|
|
| test |
[27 Aug 2005|10:10pm] |
Anyone still reading this?
koekkoek?
|
|
| overleven in een regenlaars |
[22 Aug 2005|01:11pm] |
Bij de Bristol waren ze in de uitverkoop: prachtige kaplaarzen in de mooiste kleuren en vormen en aangezien ik de volgende dag naar Lowlands modderfestijn zou vertrekken, schafte ik een paar mooie zwarte kaplaarzen aan. Van die 15 euro zou ik als het ging regenen nog een hoop plezier krijgen. Ik koos voor een stel pikzwarte laklaarzen. Functioneel, bijpassend en vooral ook een beetje kinky.
Met mijn nieuwe aanwinsten vervolgde ik mijn weg naar huis. Stiekem hoopte ik dat het heel Lowlands zou gaan regenen.
Helaas, ik had pech, het bleef het hele weekend prachtig mooi, zonnig weer. Mijn kaplaarzen hebben het daglicht niet kunnen aanschouwen.
Lowlands was zoals immer en altijd weer even geweldig en vermoeiend. Ik kan er lang of kort over lullen, dus ik hou het maar bij het opnoemen van mijn LL 2005 steekwoorden.
Bekertjes
Degene die het statiegeld systeem op LL heeft bedacht komt wat mij betreft in aanmerking voor een lintje. Help de sloebers LL door moet diegene hebben gedacht en ik heb er dankbaar gebruik van gemaakt. Bij elke 5 bekertjes die je retour bracht kreeg je één muntje terug. Ergo bij 500 bekertjes krijg je 100 muntjes terug. Perfect voor de echte armoezaaiers en perfect voor de echte bekertjes grapjurken ( bekertjes aan touwtjes wegtrekken voor je neus)
Mijn lowlands vrekkenscore was:
Winst Twee shirtjes en een goed gevulde maag.
Verlies: 15 euro
De orange mutsen
Het punt waar je dit jaar je telefoon kon laten opladen werd bemand door een twintigtal orange promotie dames met de herseninhoud van een walnoot. Zo wisten ze het te presteren mijn telefoon kwijt te raken zodat ik uit 60 dezelfde Nokia's mijn eigen exemplaar moest weten terug te vinden. Na een uur van pincodes uitproberen op de verschillende telefoons vond ik eindelijk de mijne terug. En bedankt dames...
Apocalyptica
Nooit geweten dat je kunt rennen, springen, headbangen en in je handen klappen met een gigantische Cello in je hand. Petje af
Bad Religion
Oftewel de Harry Potter band. Met hun eigen Sirius black en Peter Pettigrew lookalikes rockten deze punkopa's de hele tent plat. Hoezo oudjes?
Nightwish
De band waar ik voor kwam viel ernstig tegen. Weinig oude nummers en de hele nieuwe cd werd gespeeld. Tot grote ergernis van het die hard nightwish publiek die snakten naar oud materiaal. Foto's maken valt ook tegen als je je in een menigte vol fanatieke depressieve gothic meisjes bevindt. Zo werd mijn zicht bedorven door een metalmeisje die het nodig vond om heel hard met haar lange manen in mijn gezicht te headbangen. Heel jammer.
Vrienden
Dit jaar was het iedereen en niemand jaar voor mij. Ik zweefde als individu tussen verschillende vriendengroepen. Dit betekende veel afwisseling en heel erg sociaal doen, maar ook veel alleen lopen. Ergens vond ik dit niet erg omdat ik dan toch lekker bekertjes kon verzamelen.
Zo is ook lowlands een broedplek voor nieuwe liefdes en vriendschappen. Maar is de liefde ook bestand tegen 4 uur zwetend in de rij staan?
Tja het is eigenlijk teveel om op te noemen wat je in één lowlands weekend meemaakt. Wat ik wel weet is dat ik mijn vakantie niet volwaardig afsluit als ik een jaar zou overslaan. Als laatste verblijd ik u met nog wat ondersteunend beeldmateriaal. Tot ziens Lowlands de Powlands en tot volgend jaar
foto 1 - parental advisory
foto 2 - apocalyptica
foto 3 - kunstig
foto 4 - Face Tomorrow
foto 5 - Bad Religion
foto 6 - Nightwish
|
|
| kwaad |
[20 May 2005|01:40pm] |
Het meisje is kwaad, het meisje is kwaaier dan ze ooit in haar hele leventje is geweest. Het meisje is zelfs kwaaier dan de kwaadste persoon in zijn kwaadste bui in het kwaadste land ter wereld. Om kort samen te gaan, het meisje is kwaad, erg kwaad.
Dit is een raar fenomeen want over het algemeen is dit meisje juist een heel lief en braaf type. Een lief dom diertje met een hoge aaibaarheidsfactor en een groot gevoel van loyaliteit. Er is niet veel dat het brave meisje kwaad kan maken, maar als het eenmaal zo ver is, is er van het lieve hamsterachtige snoezige imago niets meer over. Het beest is los.
Het begon gisteren met een onzichtbare hand die zich in haar borstkas drong en haar hart fijnkneep alsof het een goedkope zeeman spons was. Vanaf dat moment vloeide de woede door haar aderen rond door haar hele lijf en verspreidde het door het hele meisje heen. Van haar grote teen tot aan de sproeten op haar neus aan toe. Tenenkrommend en wanhopig, besmet als met een dodelijk kwaadheidsvirus.
Niets helpt het meisje tegen haar kwaadheid. Een uur schelden door een telefoon haalde niets uit en ook het afkatten van haar nog overgebleven loved ones hielp niet de kwaadheid te verzachten. Helaas was er ook geen kickboxles die avond en is haar kleine zusje inmiddels te groot om in elkaar te meppen. Honderden virtuele poppetjes op de spelcomputer neerknallen werkte niet en wraakacties beramen schepte helaas ook geen voldoening.
Kwader en kwader werd ze, haar kwaadheid werd gevoed door domme opmerkingen van domme mensen in de domme wereld om haar heen. De meest slappe clichés kreeg het meisje te horen.
"tijd heelt alle wonden"
"iedereen maakt dit mee"
"hier leer je alleen maar van"
Maar in haar gedachten leert het meisje alleen maar nieuwe manier om al die irritante mensen in één keer om zeep te helpen.
Leugens heeft het meisje haar hele leven al gehoord en het maakt haar nog kwader dat mensen nu nog met deze slappe excuses aan durven te komen. Verschillende standaard leugens zijn in haar leven de revu gepasseerd.
"Je bent heus wel leuk"
"Nee je zingt echt niet vals"
"welnee je lijkt niet dik in die broek"
" ik bel je"
" Je borsten gaan echt nog wel groeien"
" Ik hou wel van je"
Maar nu beseft ze dat niets van dit alles waar is en gelooft ze alleen nog maar zichzelf en haar eigen kwaadheid. Gelukkig heeft het meisje een computer en een flinke dosis zelfspot.
Het meisje begint met typen en hoelanger haar vingers over de gladde toetsen van het (strontvervelende) toetsenbord glijden, hoe meer ze de kwaadheid die haar al sinds gistermiddag in zijn greep had, voelt wegebben.
Kwaadheid omzetten in letters, dat is het enige waar ik nog in geloof.
|
|
| De hypocriete moraalridder en de prinsesjes |
[19 May 2005|09:51am] |
Ooit lang lang geleden in een land hier ver vandaan woonde een hypocriete moraalridder in een groot grijs kasteel. De moraalridder leefde niet zomaar in een land het was een heel mooi land, vol met bomen en bossen. Volgens de moraalridder was het land perfect en net zoals aan hemzelf was er geen foutje aan te ontdekken.
De hypocriete moraalridder had een mooi leven vol dromen en bezigheden hij verveelde zich nooit. Toch had de ridder het gevoel dat er iets miste aan zijn leventje. Een klein sprankje, een klein puntje wat niet helemaal klopte. En dat was liefde. De moraalridder was er nog niet in geslaagd zijn ware prinses te vinden.
Op een dag kwam de moraalridder een mooi prinsesje tegen waar hij op slag verliefd op werd. Het maakte niets uit dat zijn beste vriend eigenlijk een oogje op haar had. Want wat de moraalridder wilde kreeg hij immers altijd. Een jaar lang was de moraalridder dolverliefd op zijn prinses. Maar de prinses werd de moraalridder al snel zat. Hij was niet lief tegen haar en voor de mooie prinses was het dan ook niet moeilijk om een nieuwe ridder te vinden.
Met de wind in haar dreadlocks rende de prinses weg, op weg met haar nieuwe ridder.
De moraalridder baalde, sterker nog hij was furieus. HOE DURFDE DE PRINSES ER VANDOOR TE GAAN MET EEN ANDER. Hij was toch immers de slimste knapste en beste ridder van allemaal. Ze moest wel niet goed snik zijn om hem te verlaten.
De ridder trok zich terug in zijn grote grijze kasteel. Zijn oog was altijd waakzaam, misschien zou er nog een ander leuker prinsesje langskomen.
Helaas was dit niet het geval, er kwam wel een prinsesje jazeker! Maar deze was lang niet zo leuk en slim als de vorige.
Maar omdat de moraalridder zich toch wel eenzaam voelde nam hij dit prinsesje toch maar mee naar huis. Het prinsesje was erg lief, zelfs een beetje te lief. Het was heel makkelijk voor de ridder om zijn zin door te drijven bij dit prinsesje, ze was immers nog erg jong en goedgelovig.
De moraalridder wilde niet dat het prinsesje wegging, maar ondanks dat hield hij altijd een oogje in het zeil. Want wat nou als er een betere prinses langs zou komen. Tot die tijd hield hij het wel met deze prinses uit. Zij was lekker beïnvloedbaar en zo kon de moraalridder haar helemaal naar zijn eigen hand zetten.
De ridder wist allang dat er een betere prinses langs zou komen, alle prinsessen in zijn land waren immers dolverliefd op de ridder. Misschien kwam het door z'n blauwe ogen, misschien door z'n blonde haar, of misschien kwam het doordat de ridder heel goed toneel kon spelen. Iedereen vond de ridder leuk en aardig. Zo ook het 2e prinsesje, die was te dom om in te zien dat de ridder haar alleen als tussendoortje gebruikte.
Jaren gingen voorbij en de prinses dacht erg gelukkig te zijn. Totdat de ridder een mooiere prinses zag en het jonge prinsesje op de stoep zette. Als men stil was in het perfecte land kon men het hartje van de jonge prinses horen breken. De kleine prinses zwoer wraak en zocht hulpt bij de gemene heks van het oosten.
De heks was de enige die de ridder kon doorzien. Het hele land hield zoveel van hem dat ze niet zagen hoe hypocriet de ridder eigenlijk wel niet was. De enige die het wel wist was de heks en de prinses. Zij sloten samen een pact. Als de prinses voor altijd ware liefde op zou geven, zou vanaf dat moment iedereen de ridders ware aard zien. De prinses stemde in want zij wist dankzij de hypocriete moraalridder dat liefde toch een grote leugen is.
De volgende dag werd de ridder wakker naast zijn nieuwe geliefde, hij stond op om zijn rek en strek oefeningen te doen en om naar zichzelf in de spiegel te kijken. Hij hield ervan om naar zichzelf te kijken er was immers niemand in het hele land zo knap als hij.
Toen de ridder in de spiegel keek dacht hij eerst dat hij nog droomde. Na een paar keer te knipperen met z'n ogen sloeg de schrik hem om het hart. Op zijn hoofd waren twee geitenhorens gegroeid en aan zijn kin hing een lange zwarte sik. Zijn haar was niet glanzend blond meer, maar diep zwart en hing in vette slierten om zijn gezicht. Zijn ogen waren als slangenogen geworden en zijn tong als die van een hagedis. Zijn huid was groen en geschubd en zijn tanden waren zo scherp als die van een krokodil. Aan zijn eerst zo perfect gespierde kont hing nu een lange duivelachtige staart.
De hypocriete moraalridder rende gillend de straat op, om naar hulp te zoeken. Maar niemand wilde hem helpen omdat iedereen nu kon zien wat de moraalridder eigenlijk was: Een leugenachtig stuk serpent.
De nieuwe prinses wilde ook niet meer met de moraalridder zijn en ook zij vluchtte weg met een nieuwe knappere prins. Terwijl de hypocriete moraalridder hopeloos door de stad rende, lacht het volk hem uit, hij kon zich nu niet meer verbergen achter zijn perfecte masker.
Tegenwoordig woont de hypocriete moraalridder ergens in een grot in Tibet en hangt hij fanatiek het boeddhisme aan. Hij is een eenzame monnik en zijn enige gezelsschap zijn de kakkerlakken die in zijn grot wonen. De moraalridder huilt elke dag en heeft zo'n spijt. Hij had nooit de prinses moeten belazeren.
Zo jongens en meisjes, zo zien jullie wat er van komt als je rommelt met de gevoelens van een echte prinses, dus wees aardig en zorg goed voor elkaar.
De hypocriete moraalridder is alleen en de prinses leefde nog lang en gelukkig.
THE END
|
|
| massamensen |
[01 Mar 2005|07:47pm] |
Mensen zijn kuddedieren, de hele dag lopen we met z'n allen dezelfde kant op. Als er één omkijkt kijken we allemaal om en als er één begint te bléren, hoor je binnen de kortste keren de hele groep. Het is net alsof mensen in groepen niet meer als een individu te werk gaan maar als één grote horde bijen achter elkaar aanvliegen. Over het algemeen wordt dit fenomeen als hersenloos en vrij dom gezien.
Ik kijk jullie er niet op aan hoor, we zijn allemaal mensen en we doen allemaal hetzelfde. Hoewel ik het niet graag toegeef doe ik er net zo hard aan mee. Gisteren in de trein werd ik nog met de harde waarheid van mijn simpele geest geconfronteerd.
Vlak voordat mijn trein aankwam op Amsterdam centraal stond deze ineens stil. Een meneer in mijn coupé kwam op het idee om alvast naar voren te lopen en prompt stond de hele coupé op en liep achter de meneer aan. Zonder erbij na te denken stond ook ik op om de massa te achtervolgen. Pas na 10 seconden drong het tot me door dat ik zonder reden achter de anderen was aangelopen en besefte ik me hoe stom dat gedrag eigenlijk wel niet was. Ik had namelijk net zo goed kunnen blijven zitten totdat de trein weer verder zou rijden.
Door deze stomme massamensen actie was ik vastbesloten om niet meer als kip zonder kop achter de massa aan te rennen. Eenmaal bij de metro aangekomen ging ik ook niet tussen alle mensen staan maar wachtte ik lekker in mn eentje langs de kant " HA, ik hoor er lekker niet bij" dacht ik.
De metro kwam en ik stapte in, net iets later dan de rest uiteraard want ik wilde geen schaap meer zijn.
Met de metro wilde het echter ook niet vlotten, op station waterlooplein besloot de bestuurder dat ie zin had in een pauze en zette de metro stil. Veel mensen leken haast te hebben (ik ook want ik was al te laat) en stapten de metro uit. Ik bleef lekker zitten want ik wilde niet doen wat de massa ook deed, als ik zou wachten zou de metro vanzelf wel weer gaan rijden.
Steeds meer en meer mensen stapten uit waardoor ik ernstig aan mijn motieven begon te twijfelen. Nog meer mensen stapten uit, nu was ik bijna de enige die nog in de metro zat. Even verderop zat een groepje vrouwen heel hard te lachen en naast me zat een mevrouw die vreselijk naar uitwerpselen stonk. Dit alles zorgde ervoor dat ik steeds liever de metro uit wilde stappen om toch maar achter de massa aan te rennen.
Ik verzette me tegen deze gedachte, "nee myr, je loopt niet achter de rest aan, je blijft gewoon zitten, je houdt je neus en oren maar even dicht, het is immers voor de goede zaak"
Gelukkig begon de metro weer te rijden, ik had al mijn kudde impulsen weten te negeren en ik was lekker niet met de massa meegegaan. Wat was ik trots op mezelf.
Dat ik vervolgens te laat kwam op mn afspraak moest ik er maar voor lief bijnemen
|
|
| Het sexmuseum |
[26 Feb 2005|03:26pm] |
Al honderden keren was ik erlangs gelopen, maar nog nooit had ik de stap gezet om er naar binnen te gaan: "het sexmuseum".
Als je vaak in Amsterdam komt zul je er echter toch ooit eens aan moeten geloven. Zo liep ik gister met Charlie langs het sexmuseum en ja, je raadt het al we zijn naar binnen gegaan. Een groot en een klein meisje samen in het sexmuseum.
Op het eerste gezicht viel het allemaal nog wel mee, vrij onschuldige beeldjes en prentjes van mensen die elkaar aan het penetreren zijn. Het hoort er nou eenmaal bij en dat vonden mensen blijkbaar altijd al. De beeldjes liepen uiteen van griekse beelden tot Japanse prents. Wat me wel opviel is hoe hoog mannelijke japanners hun eigen piemel wel niet in aanzien hebben. Ik denk eerlijk gezegd dat ze met zo'n enorme leuter de wetten van de zwaartekracht niet kunnen weerstaan.
Boven in het museum hingen hele fotoreportages van het begin van erotische fotografie, dit was dan wel weer erg grappig om te zien. Hoe het van licht en lieflijk romantisch erotisch gaat naar keiharde porno.
Naast beeldjes, waren er ook nog wat bewegende poppen die nietsvermoedende bezoekers de stuipen op het lijf joegen, wat bij mij trouwens niet erg moeilijk is. Meerdere malen gilde ik het uit als er weer een dikke hoer uit de muur kwam zetten of een potloodventer z'n zaakje tentoonstelde.
Er was echter één donker hoekje waar ik beter niet naar binnen had kunnen gaan. Het echte porno taboe hokje. Het begon met oraal, daarna dildo's. Maar het ging van kwaad tot erger, van animalsex tot sm en uiteindelijk vrouwen met piemels (of mannen met tieten natuurlijk). Na dit avontuur vond ik het voorlopig wel even genoeg geweest.
Na deze sex, piemels en mutsen overdosis heb ik een maand geen behoefte meer aan sex, bedankt sexmuseum, bedankt....
|
|
| Alibaba |
[18 Feb 2005|04:16pm] |
2 jaar geleden wilde ik een vriendin van me (aisa) een leuk kadootje geven. Aangezien we elkaar kennen via de rattenclub(don't ask) had ik het briljante idee haar een ratje kado te doen. Ik kocht een klein vrouwtjesratje in de dierenwinkel en doopte haar "Madeliefje"
Madeliefje bleek echter helemaal niet zo lief te zijn. Ze beet en krabbelde en rende weg. Het enige wat ze leuk leek te vinden was eten en slapen. 3 weken laten kwamen we erachter waarom dat zo was.
Madeliefje was mama geworden van een hele berg babyratjes.
Natuurlijk was het helemaal niet mijn bedoeling geweest om Aisa op te zadelen met een zwangere rat en al helemaal niet met 10 babyratjes. Dus onder het motto gedeelde smart is halve smart, nam ik 2 babyratjes over zodra ze oud genoeg waren.
Deze 2 ventjes noemde ik Mozes en Alibaba.
Mozes en Alibaba woonden samen in een enorme rattenkooi die ik helaas met mn verhuizing bij mn ouders moest achterlaten. Gelukkig hadden ze altijd elkaar nog om gezellig mee te doen.
Naar maar waar, het is algemeen bekend dat ratjes niet zo heel erg oud worden. Met 2 jaar zijn ze al zo'n beetje bejaard. Een paar weken geleden legde Mozes dan ook het loodje en bleef Alibaba alleen achter. Een ratje alleen is erg zielig maar mn moeder verbood me om ooit nog een nieuwe rat erbij te kopen.
Om arme baba bij te staan geef ik hem als ik bij mn ouders ben zoveel mogelijk aandacht. Ik stop hem in mn rattenbuideltje en draag hem zo het hele huis door. Dit lijkt de ouwe lobbes heerlijk te vinden. Hij ligt lekker in het buideltje en geniet van het uitzicht.
Het is een vervelend idee om te weten dat ook baba niet erg veel ouder meer zal worden, maar tot die tijd kan hij rekenen op een hele hoop aandacht en een hele hoop buideltijd.
|
|
| Schnappi |
[15 Feb 2005|07:02pm] |
"Ich bin schnappi das kleine krokodil" wie dit zinnetje niet bekend in de oren klinkt, heeft of een maand lang in een coma gelegen, of heeft een maand in een grot gewoond.
Schnappi verovert de hele wereld. Met zijn vreselijk irritante Schni Schna Schnappi deuntje staat de kleine krokodil bovenaan bijna alle hitlijsten.
Je hoeft de tv maar aan te zetten of Schnappi doet de "egyptian walk" over je scherm.
Gelukkig ben ik niet de enige die helemaal gestoord wordt van Schnappi, voor de mensen die het met me eens zijn...
Schni Schna SHOOT HIM!!!
via www.Schnappi.nl
|
|
| shampoo race |
[15 Feb 2005|05:21pm] |
shampoo race
Toen ik nog een rastawoman was had ik met shampoo nooit problemen. Slechts 1x per week hoefde ik mijn haar te wassen. Soms met dreadshampoo, soms met tandpasta en soms alleen met water. Dreads glanzen toch niet dus eigenlijk maakt het bar weinig uit waarmee je je haar wast.
God wat een goeie oude tijd was dat.
Sinds ik dreadloos ben word ik overspoeld met een gigantische keuze uit verschillende shampoos. Shampoo voor gekleurd haar, shampoo voor vet haar, shampoo voor droog haar, en zelfs shampoo voor blond haar.
De keuze is zo groot dat ik door al het haar het kapsel niet meer kan zien.
Nou ben ik een meisje, een echt meisje meisje en ben ik erg beïnvloedbaar door reclames. Zo hebben al vele bekende en minder bekende shampoos mijn badkamer van binnen gezien. Bij elke reclame waarin een mooi model met glanzend haar een nieuwe speciale shampoo aanprijst ben ik om, en loop ik de volgende dag met Loreal versie 8000 de winkel uit.
Uiteindelijk zijn alle shampoos zo'n beetje hetzelfde, er is er maar één die er echt uitspringt. Dat is herbal essence shampoo. Dit spul is zo ontzettend verslavend dat ik me afvraag of er naast kamille nog iets anders in zit. Dat het spul ruikt naar gemalen kauwgomballen neem ik maar voor lief. Dit is de enige shampoo die echt het YESSSSSS effect kan bereiken.
Ik mag mn dreads dan behoorlijk missen, herbel essence maakt een hoop weer goed;)
|
|
| navigation |
| [ |
viewing |
| |
most recent entries |
] |
| [ |
go |
| |
earlier |
] |
|
|
|
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
vleerte's journal
